Hij is eindelijk binnen! De computer van mijn dromen. The apple of my eye...

Lang gewacht, maar toch gekregen. Ik had ook niet anders verwacht. En je weet het. Geduld is een schone zaak.

Volgens mij weet ik pas voor 1 duizendste deel wat er allemaal met mijn nieuwe iMac kan. Dus waarom zit ik dan nog steeds achter mijn pc om mijn weblog te updaten? Hup, naar die Mac toe!

Laterrrrrrrr

Nou, de hele avond (m.u.v. Peking Express en Joey) zitten klooien met de lay-out van de site. Denk dat het nu eindelijk een beetje eruit ziet...

Zo niet, dan pech. Ik heb mijn best gedaan...

Eigenlijk wil ik zo veel dingen doen. Behalve dat ik gemiddeld 2,3 keer per week tennis, een avondstudie volg, minimaal 1 avond in de week muziek maak (ofwel zangles, ofwel jammen), denk ik er ook serieus over om te gaan darten bij een dartvereniging. En wil ik eigenlijk in een band zingen. Een boek schrijven. Een cabaretvoorstelling bedenken. Een film maken. En bij het toneel gaan.

Het ergste is dat ik denk dat ik het allemaal ook nog zou kunnen. Niet tegelijkertijd uiteraard, maar toch. Alleen...ik doe het meestal niet. Of half. Zo heb ik al heel wat korte verhalen geschreven die eigenlijk als boek bedoeld waren. En heb ik al heel wat informatie verzameld over dartclubs hier in de omgeving.

Vorige week klaagde ik nog dat ik het zo druk had en veelal geen tijd had (lees: maakte) om mijn flat fatsoenlijk bij te houden. Misschien moet ik eerst maar eens gewoon de dingen afmaken waar ik aan bezig ben. Prioriteiten stellen. Kan geen kwaad toch?

Tevreden kijk ik om me heen. De kamer is een rotzooi, de afwas staat al drie dagen op het aanrecht en de vuilniszakken moesten eigenlijk gisteren worden buitengezet. Op tafel liggen mijn studieboeken, het hoekje nog steeds omgevouwen vlak na hoofdstuk 1. Ik glimlach en zet mijn computer aan...

Ben ik weer.

Ik vraag me wel eens af...Ben ik nou echt zo'n lamme schrijver? Altijd hoog van de toren blazen dat ik ooit nog een boek zal schrijven. Maar het lukt me nog niet eens om fatsoenlijk een eigen weblog bij te houden. Nu is er ook wel een extra moeilijkheid. Een weblog gaat vaak over je eigen leven. Allemaal leuk en aardig, maar toch vind ik dat sommige dingen privé moeten blijven. Niet eens zo zeer voor mezelf, maar meer voor de personen waarover ik dan zou schrijven. En dan heb ik het niet over mijn eigen beslommeringen maar meer over die van hen. Ik zou het ook niet leuk vinden als iemand over mij dingen schreef op het internet zonder dat ik daar weet van had.

Maar hoe vul ik dan een weblog zonder direct schade te berokkenen aan de personen die het betreft? Moet ik een leven gaan verzinnen, met fictieve vrienden en vriendinnen, niet-bestaande familieleden en denkbeeldige huisdieren? Ik dacht het niet!

Ik schrijf gewoon lekker een eindje weg, om zo nog eens de inspiratie te vinden voor dat ene boek. Tot die tijd wordt dit gewoon een soort column-pagina...is da niks? Es kijken of me dat gaat lukken. De eerste column is in elk geval af....

Nou, alle tekst weg. Nee, das geen excuus voor het niet bijhouden van deze site. Bovendien had ik pas twee zinnetjes getypt, dus zo'n ramp is het ook weer niet.

In elk geval zei ik dus net dat het me tegenviel dat ik toch nog zo weinig schrijfactiviteiten had ondernomen...misschien opstartproblemen?

Vanaf volgende week hopelijk interessanter leesvoer op deze weblog!

Tot dan?

Stel, je loopt al een paar jaar met de gedachte rond om een boek te schrijven. Je denkt ook zeker dat je het kan. Maar om de een of andere reden komt er nooit iets van. Een writer's block?

Welkom op mijn writer's blog weblog. Voor mij dé stok achter de deur om weer regelmatig woordjes achter elkaar te zetten. Gewoon voor de fun. Wie weet wat er uit voortkomt...

Tom